Egeberg sine bøker og eg

Joda, eg nemner meg sjølv her i tittelen, for dette er ein sutrepost. Skjønt, eg er omgjeve av bøker, så kva har eg å klage på?

NokkelbokFør sommaren fikk eg meg ein kortids-deltidsjobb ved universitetet i byen der eg bor. Tilsettinga kom i midten av mai, og no er september over middagshøgda. Eg er av desse som har kontor heime. Men – det kan vere fint å vere i nærleiken til miljøet ein arbeider med. Og då eg i juni spurde pent etter kontorplass ved instituttet, fikk eg lov til å dele eit kontor med ein annan deltidsarbeidar i eit par veker. Avtalen var eigentleg fin, eg skulle råde over kontoret tre dagar for veka, dei siste to dagane høyrte til den andre brukaren.
No er det slik at eg i dei fleste jobbar eg har sneia innom, har hatt arbeidsplass på tronge felleskontor eller i større kontorlandskap. I likskap med mange andre i arbeidslivet der ute, så er eg er altså ikkje så nøye på det. Men ved dette høvet pakka eg dagleg sekken og gikk heim i god tid, kan ein seie. Eg meiner, kontorkameraten min sto jo likevel i døra tidleg kvar ettermiddag og venta på at eg skulle gå slik at rommet blei ledig.

I august var eg igjen kontorlaus, men sidan eg veker i strekk drog på både betente mandlar og betente auger, så var det kanskje like godt. Eg var verken noko for auget eller øret i lang tid. Men prosessen med kontortildeling var tatt til igjen, og etter ei tid fekk eg ein oppmuntrande e-post frå kontortildelaren på instituttet. ”Kom innom i neste veke, så skal du få ein nøkkel”, sto det. Med nøkkel følgjer rom tenkte eg, og veka etter møtte eg fram.

Kontortildelaren gikk grundig til verks.  Ei lang og god stund tok det, medan han grubla over om eg skulle få nytte det eine, eller det andre kontoret. Uansett var ingen av dei ledige før onsdagen i veka etter. Men det var no greitt for meg. Kontortildelingsmannen kom fram til ei avgjerd, og tok fram ein nøkkel og ei signeringsbok.

Nøkkelen høyrte ikkje til det utvalte kontoret frå onsdagen i det som då enno var framtida, men til eit hyggeleg rom rett  borte i gangen, der eg skulle få arbeide fram til einpersonskontoret blei tilgjengeleg. Hjelpelærarkontoret. Dit blei eg geleida. På den vesle beskjed-tavla på utsida av døra sto det skriven med pen tusjskrift ”Jeg er her (rett som det er), Erik.”

Eg blei følgt inn, og sjå der du. Der satt ein ung lingvist frå Tsjekkia i eit hjørne, han sysla med substantiv i bantuspråk, og heitte slett ikkje Erik. Endatil var det seks andre arbeidspultar til på kontoret. Men romtildelaren understreka at det i praksis slett ikkje var andre enn lingvisten med bantuorda som nytta rommet – in persona -, den kjekke dørmeldinga til tross.

Eg valte meg ein høveleg pult, der eg slo meg til med min personlege datamaskin. Ikkje lange stunda etter gikk døra forsiktig opp, og der sto russiskprofessoren min frå eit par dusin år sidan (eit kvart hundreår eldre no, både han og eg). Han stoppa noko forbløffa rett innanfor døra, men summa seg og helste pent. Høfleg spurde han korleis det gjekk med magasinet mitt, før han slo på sin fleire tiår gamle Mac og klimpra seg igjennom dagens dont.

Onsdagen for å få einpersonskontor kom – og gikk. Og romtildelaren blir stadig vanskelegare å få i tale. – Eg må komme seinare. Eller så finnes det ingen nøkkel. Eller så er han slett ikkje der når eg kjem, og ikkje neste gong heller. Bantuforskaren er flytta vidare til eit kontor med andre lingvistar, det er berre eg igjen på hjelpelærar-rommet. Og Erik Egeberg så klart, professor emeritus i russisk litteratur og lidenskapeleg bokelskar. Han kjem ein fast dag i veka, då har han lunsjtreff. Han tek seg i tillegg tid til ein hyggeleg prat. Gjerne om bøker. Om å skaffe seg bøker, lese bøker, og produsere bøker. Eller avhende bøker.

Det er eit ålreit rom, sjølv om romsleg likevel ikkje er rette adjektivet å nytte om det. Nevertheless. Det har andre kvalitetar. To bokreolar og to av arbeidspultane ber på ei tungtvegande bør av bøker i stablar og rekker utanpå kvarandre. Fine bøker med titlar som ”санскритко-русский словарь ” (sanskrit-russisk ordbok) og ”жизнь поэта” poetens liv). Det kan eg leve med.

©Hilde Kat. Eriksen
Tromsø, 19. september 2013

Advertisements

Legg igjen en kommentar

Fyll inn i feltene under, eller klikk på et ikon for å logge inn:

WordPress.com-logo

Du kommenterer med bruk av din WordPress.com konto. Logg ut / Endre )

Twitter picture

Du kommenterer med bruk av din Twitter konto. Logg ut / Endre )

Facebookbilde

Du kommenterer med bruk av din Facebook konto. Logg ut / Endre )

Google+ photo

Du kommenterer med bruk av din Google+ konto. Logg ut / Endre )

Kobler til %s